ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

1) To Παλαιοπωλείο"- Κάρολος Ντίκενς ( Eκδόσεις Σμυρνιωτάκη- https://vivliopoleiopataki.gr/.../vivl.../To-palaiopoleio... )

2) "Η Πριγκιπέσα Ιζαμπώ"- Άγγελος Τερζάκης ( Βιβλιοπωλείον της Εστίας- https://www.politeianet.gr/.../9789600514537-terzakis... )

3) "Τα Παιδιά των Ανθρώπων"- Π.Ντ. Τζέιμς ( Εκδόσεις Πατάκη-https://www.politeianet.gr/.../9789601622644-james... )

4) "Οι Θεοί Διψούν"- Ανατόλ Φρανς ( Εκδόσεις Αγγελάκη- https://www.politeianet.gr/.../9789606160578-france... )

5) "Brandy Sour : Μυθιστόρημα σε Είκοσι Δύο Δωμάτια"- Κωνσταντία Σωτηρίου ( Εκδόσεις Πατάκη- https://www.politeianet.gr/.../9786180702170-sotiriou... )

6) "Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ"- Τζόναθαν Κόου ( Εκδόσεις Πόλις- https://www.politeianet.gr/.../9789604357420-coe-jonathan... )

7) "Ασεντέν ή ο Βρετανός Πράκτορας"- Σόμερσετ Μομ ( Εκδόσεις Πατάκη- https://www.politeianet.gr/.../9786180704983-maugham... )

8 ) "Αντίο κύριε Τσιπς"- James Hilton ( Eκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α. Λιβάνη- https://metabook.gr/.../antio-kyrie-tsips-james-hilton-74921 )

9) "Γκίμπελ ο σαλός και άλλες ιστορίες"- Isaac Bashevis Singer ( Eκδόσεις Κίχλη- https://www.politeianet.gr/.../9786185461409-singer-isaac... )

10) "Το Κόκκινο Γαρύφαλο"- Βαρώνης Ορκζύ ( Εκδόσεις Ίκαρος- https://www.orizontesbooks.gr/catalog/product_info.php... )

ΔΟΚΙΜΙΑ-ΜΕΛΕΤΕΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ-ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

1) "American Leviathan: The Birth of the Administrative State and Progressive Authoritarianism"- Ned Ryun ( Encounter Books- https://www.amazon.com/American-Leviathan-Administrative-Progressive-Authoritarianism/dp/1641774371/ref=tmm_pap_swatch_0?_encoding=UTF8&sr= )

2) "Τα Περσινά Χιόνια"- Γκρέγκορ φον Ρετσόρι ( Εκδόσεις Δώμα- https://www.politeianet.gr/.../9786185598303-rezzori... )

3) "Χωρίς Στέμμα : Η Αβασίλευτη του Μεσοπολέμου. Ανατομία ενός ιστορικοπολιτικού ατυχήματος"- Θανάσης Διαμαντόπουλος ( Εκδόσεις Πατάκη- https://www.patakis.gr/.../9786180706291-choris-stemma-i.../ )

4) "Russian Conservatism"- Paul Robinson ( Northern Illinois University Press-https://www.amazon.com/Russia.../dp/1501755366/ref=sr_1_1... )

5) "Η Ορθόδοξη Εκκλησία"- Καλλίστος Ware ( Εκδόσεις Ακρίτας- https://www.politeianet.gr/.../9789603280491-ware-t... )

6) "Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως πλαστουργός ιστορίας. Ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα"- Θανάσης Διαμαντόπουλος ( Εκδόσεις Πατάκη- https://www.patakis.gr/.../9786180708820-eleftherios.../ )

7) "Blue Jerusalem: British Conservatism, Winston Churchill, and the Second World War"- Kit Kowol ( Oxford University Press- https://www.amazon.com/.../0198868499/ref=ewc_pr_img_1... )

8 ) "Mαρία Αντουανέτα : Το Ταξίδι"- Antonia Fraser ( Eκδόσεις Μέδουσα- https://www.politeianet.gr/.../9789608338371-fraser... )

9) "Bad Therapy: Why the Kids Aren't Growing Up"- Abigail Shrier ( Sentinel- https://www.amazon.com/Bad.../dp/0593542924/ref=sr_1_1... )

10) "Sleepwalking Into Wokeness: How We Got Here"- John O' Sullivan ( Academica Press- https://www.amazon.com/.../16805.../ref=ox_sc_act_title_3... )

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο των δεξιών κομμάτων στην Ευρώπη και στην Αμερική, οι σελίδες των καθεστωτικών φιλελέφτ φυλλάδων έχουν γεμίσει με βαθυστόχαστα ρεπορτάζ όπου ο δαιμόνιος left-liberal δημοσιογράφος, αφού πάρει μαζί του το κασετοφωνάκι του και το σημειωματάριό του, πηγαίνει στις περιοχές της χώρας που ψήφισαν τέτοια κόμματα για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τι είναι τέλος πάντων αυτοί οι περίεργοι άνθρωποι που έχουν το θράσος να ψηφίζουν Τραμπ, Φάρατζ ή Λεπέν.

Τα ρεπορτάζ αυτά - που είναι γραμμένα σε στυλ "πολιτισμένος Ευρωπαίος επισκέπτεται πρωτόγονη φυλή ιθαγενών στη ζούγκλα του Αμαζονίου" ή ακόμη καλύτερα "η προοδευτική Μαντάμ Σουσού αφήνει τον πύργο της και συναναστρέφεται με τους deplorable Μπυθουλαίους- αποφάσισε να μιμηθεί σήμερα η λατρεμένη μας "Καθημερινή" και έτσι μας ταξιδεύει στην Πέλλα, εκεί όπου ο Βελόπουλος και η "Νίκη" συγκέντρωσαν ρεκόρ ψήφων! Βέβαια, οι Έλληνες φιλελέφτ δημοσιογράφοι θα προτιμούσαν να ζουν στις ΗΠΑ, να δουλεύουν στους "New York Times" και από το ρετιρέ τους στο Μανχάταν να ρίχνουν τα βέλη τους εναντίον των "καθυστερημένων ακροδεξιών" της Αλαμπάμα και του Τέξας αλλά αφού η μαύρη μοίρα τους έριξε σε αυτή την γωνιά των Βαλκανίων, βολεύονται με το να δουλεύουν στην "Καθημερινή" και από το δυάρι τους στην Κυψέλη να οικτίρουν τους κατοίκους της Πέλλας.

Το ρεπορτάζ της "Καθημερινής" αρχίζει φυσικά με μπόλικη ειρωνεία για το κουλέρ λοκάλ της Πέλλας : «Απέναντι του (ο Παύλος) έχει ένα μαγαζί με "είδη προικός", ένα κατάστημα ακριβών ανδρικών ρούχων και πολύ πρόσφατα το εκλογικό κέντρο της Νίκης. Παρότι η φωτογραφία του Δημήτρη Νατσιού, ανάμεσα στα κεντητά τραπεζομάντιλα και τις φωσφοριζέ ανδρικές παντόφλες, τον κοίταζε καθημερινά στα μάτια, ο ίδιος ακολούθησε την κυρίαρχη τοπική τάση και ψήφισε τον σταρ της περιοχής, Κυριάκο Βελόπουλο». Κατόπι, η δημοσιογράφος παραθέτει τις απόψεις κάποιων κατοίκων της περιοχής, συνοδευόμενες όμως πάντα από σχόλια ενός προοδευτικού καθηγητή του ΑΠΘ που διορθώνει τις "ακροδεξιές" δοξασίες των ντόπιων και επαναφέρει τον αναγνώστη στον ορθό δρόμο. Και εκεί που η δημοσιογράφος μοιάζει κάπως απογοητευμένη επειδή οι κάτοικοι της Πέλλας δεν είπαν κάτι ιδιαίτερα "εξτρεμιστικό" ώστε να αρχίσει τα "αυγά του φιδιού" και τα "καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ", αποδεικνύει ότι δεν έχει παίξει το τελευταίο της χαρτί και κάνει εντυπωσιακό φινάλε : μας ενημερώνει ότι στο ρεπορτάζ δεν συνάντησε ούτε μια γυναίκα ("πατριαρχία-alert" : "προφανώς οι ακροδεξιοί φαλλοκράτες θα τις κρατάνε φυλακισμένες μέσα στο σπίτι τους", θα σκεφτεί αυτόματα ο εκπαιδευμένος αναγνώστης της "Καθημερινής") εκτός από μία και μοναδική, τα λεγόμενα της οποίας, κατά σύμπτωση, μοιάζουν λες και έχουν βγει από τις σελίδες της "Lifo" και εκφράζουν απόλυτα τις απόψεις του φιλελέφτ κατεστημένου : "Πως γίνεται να είσαι καλός χριστιανός και να μη θέλεις τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες, και να θέλεις να βάλεις νάρκες στον Έβρο;".

Kαι με αυτό το συγκλονιστικό ηθικό δίδαγμα, το ρεπορτάζ τελειώνει. Ο εστέτ αναγνώστης της "Καθημερινής" κλείνει ικανοποιημένος την εφημερίδα, με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο να έχει σχηματιστεί στο πρόσωπό του. Μπορεί να μην έμαθε πολλά πράγματα για τις σκέψεις και τις ανησυχίες των κατοίκων της Πέλλας , αλλά επιβεβαίωσε, για άλλη μια φορά, πόσο καλός άνθρωπος είναι και κυρίως πόσο πιο έξυπνος και πιο "διαφωτισμένος" σε σχέση με αυτούς τους "ψεκασμένους ακροδεξιούς Νεάντερταλ" της ελληνικής επαρχίας.

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Διαπρεπής καθηγητής ελληνόφωνου πανεπιστημίου- ένας από τους πολλούς σοσιαλδημοκράτες που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια με την προβιά του φιλελεύθερου γιατί είναι της μόδας- μας προέτρεψε σήμερα να καταψηφίσουμε τα "ακροδεξιά" κόμματα γιατί δεν αποδέχονται την "φιλελεύθερη δημοκρατία και την ενωμένη Ευρώπη". Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Είναι η λεγόμενη "ακροδεξιά" εναντίον της "δημοκρατίας"; Αυτή τη στιγμή και σε αντίθεση με τον Μεσοπόλεμο δεν υπάρχει ούτε ένα μεγάλο "ακροδεξιό" κόμμα στην Ευρώπη που να υποστηρίζει την κατάλυση της δημοκρατίας και την επιβολή ενός δικτατορικού καθεστώτος. Αντίθετα, τα "ακροδεξιά" (επιμένω στα εισαγωγικά) κόμματα θέλουν να ενισχύσουν και να ενδυναμώσουν τη δημοκρατία δίνοντας φωνή σε στρώματα του πληθυσμού που μέχρι τώρα ήταν στο περιθώριο από τις προοδευτικές ελίτ, επιστρέφοντας εξουσίες από τους ανεξέλεγκτους γραφειοκράτες των Βρυξελλών στα εκλεγμένα εθνικά κοινοβούλια και εισάγοντας θεσμούς άμεσης δημοκρατίας όπως τα δημοψηφίσματα, κατά το παράδειγμα της παλαιότερης και πιο προηγμένης δημοκρατίας της Ευρώπης, της Ελβετίας.

Είναι τότε η "ακροδεξιά" εναντίον του φιλελευθερισμού; Τα τελευταία χρόνια oι φιλελεύθερες παραδόσεις της Ευρώπης δέχονται σφοδρή επίθεση όχι από την "ακροδεξιά" αλλά από τις τάχαμου "μετριοπαθείς" και "κεντρώες" κυβερνήσεις που τόσο αγαπά ο κύριος καθηγητής : στυγνή woke λογοκρισία, κομμουνιστικού τύπου λοκντάουν, ασφυκτικός έλεγχος ΜΜΕ, απαγορεύσεις πολιτικών κομμάτων και άλλες πρακτικές που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα φαινόνταν αδιανόητες για την ευρωπαϊκή ήπειρο έχουν γίνει πια η θλιβερή καθημερινότητά μας. Αντίθετα, η λεγόμενη "ακροδεξιά" έχει σταθεί απέναντι σε αυτές τις τάσεις (εν μέρει και επειδή η ίδια είναι το θύμα τους) υπερασπιζόμενη έτσι τις πατροπαράδοτες ευρωπαϊκές ελευθερίες.

Και στην οικονομία όμως, ναι μεν υπάρχουν "ακροδεξιά" κόμματα που υποστηρίζουν κρατικίστικες πολιτικές (όπως το κόμμα της Λεπέν που κι αυτό όμως δεν αμφισβητεί το καπιταλιστικό σύστημα), πολλά όμως από τα κόμματα αυτά (όπως το "Vox" στην Ισπανία, το AfD στη Γερμανία, το "Chega" στην Πορτογαλία, το κόμμα του Wilders και του Baudet στην Ολλανδία, ή το κυβερνών "Κόμμα του Λαού" στην Ελβετία) θέλουν φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις θατσερικού τύπου. Το παράδειγμα της κυβέρνησης Όρμπαν ή της προηγούμενης κυβέρνησης του "Κόμματος του Νόμου και της Δικαιοσύνης" στην Πολωνία που πράγματι είχαν επιχειρήσει να ελέγξουν τα ΜΜΕ, τη Δικαιοσύνη και πτυχές της κοινωνίας των πολιτών (χωρίς τα πράγματα να είναι τόσο τραγικά όσο τα παρουσιάζει η φιλελέφτ προπαγάνδα ) έχει να κάνει περισσότερο με την πολιτική κουλτούρα της Ανατολικής Ευρώπης, όπου ο φιλελευθερισμός δεν έχει βαθιές ρίζες, παρά με την κουλτούρα της δήθεν "ακροδεξιάς"

Απόδειξη ότι τα ίδια και χειρότερα κάνουν τώρα που ανέβηκαν στην εξουσία οι Πολωνοί και οι Σλοβένοι "πεφωτισμένοι και ευρωπαϊστές κεντρώοι" και ας μην σας το λέει η Σία Κοσιώνη στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ.

Και τέλος ας πάμε στο μόνο πράγμα στο οποίο είχε δίκιο ο αξιοσέβαστος κύριος καθηγητής. Πράγματι τα "ακροδεξιά" κόμματα είναι εναντίον της "ενωμένης Ευρώπης", δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αν και όχι τόσο θερμά, όσο θα ήθελα). Όμως τι σχέση έχει η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση με τη "φιλελεύθερη δημοκρατία" που κατά τ' άλλα υπερασπίζεται ο κύριος καθηγητής;

Tι σχέση έχει με τη δημοκρατία μια Ευρωπαϊκή Ενωση, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια μας, από μη εκλεγμένους γραφειοκράτες που δεν ελέγχονται από τους πολίτες; Τί σχέση έχει με τον φιλελευθερισμό ο συγκεντρωτισμός, η σοβιετικού τύπου γραφειοκρατία και οι άπειροι κανονισμοί ακόμη για τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες της ζωής μας που χαρακτηρίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ; Γι' άλλη μια φορά, οι "ακροδεξιοί" που στρέφονται εναντίον αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυτοί που εκπροσωπούν τις φιλελευθερες και δημοκρατικές αξίες και τις αρχές του πλουραλισμού, της αποκέντρωσης και του ελέγχου της εξουσίας από τους πολίτες.

Στην πραγματικότητα, τα κόμματα που σήμερα αποκαλούνται "ακροδεξιά", παρά τις αντιφάσεις, τις παλινωδίες και τα λάθη τους, είναι μέχρι στιγμής αυτά που υπερασπίζονται, περισσότερα από κάθε άλλον, κλασικές συντηρητικές και φιλελεύθερες αξίες, που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες θεωρούνταν αυτονόητες από τους περισσότερους Ευρωπαίους. Μόνο που στην εποχή του woke ολοκληρωτισμού και της φιλελέφτ παντοκρατορίας, χρησιμοποιώντας ένα newspeak που μοιάζει να βγήκε από τις σελίδες του "1984" του Όργουελ, αυτές οι άλλοτε mainstream ιδέες βαφτίζονται από το κύριαρχο σύστημα "ακροδεξιές" και "εξτρεμιστικές" για να απαξιωθούν και να περιθωριοποιηθούν προτού καν εξεταστεί η ορθότητά τους. Τυπικός εκπρόσωπος αυτού του συστήματος και ο κύριος καθηγητής μας βάζει κι αυτός το λιθαράκι του σε αυτό το παιχνίδι προπαγάνδας, έστω και αν η επιστημονική ακρίβεια πάει περίπατο.

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Αρθρογράφος το 2010 είχε γράψει «[π]ώς φτάσαμε λοιπόν σε 365 μέρες στη χρεοκοπία; Και, κυρίως, γιατί φτάσαμε τόσο ανέμελοι; Και για να το πούμε πιο συντεχνιακά: πώς κατάφεραν τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να χάσουν τη μεγαλύτερη είδηση της Μεταπολίτευσης; Γιατί δεν προειδοποιήσαμε την κοινωνία για τα επερχόμενα δεινά;»

Δεκατέσσερα  χρόνια μετά από το παραπάνω απόσπασμα, θα είχε ενδιαφέρον αν ο μέσος καταναλωτής των συστημικών ΜΜΕ ξέρει, για παράδειγμα, ότι το χρέος της Ελλάδας είναι μεγαλύτερο αριθμητικά (403 δις το 2023) και ποιοτικά (μεγαλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ) από ότι ήταν όταν μπήκαμε στα μνημόνια το 2010. Αν ξέρει ο μέσος τηλεθεατής πως οι ήδη ελάχιστες εξαγωγές μας είχαν πτώση πάνω από 10% φέτος. Ή ότι οι άμεσες ξένες επενδύσεις έκαναν βουτιά  -38% το 2023.  Ή ότι η Ελλάδα ήταν η τρίτη φτωχότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) το 2023. Το 2024, πέσαμε πιο χαμηλά, γίναμε η δεύτερη φτωχότερη χώρα, και πλέον συναγωνιζόμαστε τη Βουλγαρία για τη θέση της φτωχότερης χώρας της ΕΕ.

Αν τα ελληνικά ΜΜΕ το 2010 έχασαν τη μεγαλύτερη είδηση της μεταπολίτευσης, η είδηση ότι μετά από δεκαπέντε χρόνια από την κατάρρευση του 2010 οι συνθήκες της ελληνικής οικονομίας είναι χειρότερες από αυτές του 2010, θα πρέπει να είναι η είδηση του αιώνα. Μια είδηση που ξανά τα συστημικά ΜΜΕ φαίνεται να αγνοούν.

Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά από το 2010. Δεν έχουμε τώρα τα αποθέματα που είχαμε το 2010. Οι αποταμιεύσεις έχουν εξαφανισθεί. Εκατοντάδες χιλιάδες από τους πιο παραγωγικούς Έλληνες έχουν ήδη φύγει έξω. Η φορολογία είναι ήδη στα ύψη. Ο μικρός και νωθρός ιδιωτικός τομέας ξεκοκαλίστηκε επί μνημονίων.

Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι ότι κυβερνάται από μια «ελίτ» που ζει από την παρακμή της χώρας που διοικεί. Μια «ελίτ» που έχει συνδέσει τη δική της ευμάρεια με την διαρκή φτωχοποίηση της κοινωνίας που κυβερνά. Μιας και είναι πιο εύκολο να διαπιστώνουμε τα ελαττώματα των άλλων, θα βοηθούσε να καταλάβεις καλύτερα που βρισκόμαστε αν έψαχνες λίγο στο διαδίκτυο διάφορες αφρικανικές χώρες και τις εκεί πολιτικές ελίτ. Θα διαπίστωνες πολύ γρήγορα τον παρασιτισμό, την κλεπτοκρατία και τη σήψη. Θα διαπίστωνες επίσης αρκετά γρήγορα ότι και εκεί τα συστημικά ΜΜΕ χάνουν συνεχώς τις μεγάλες ειδήσεις.

— Ναπολέων Λιναρδάτος

Η οικονομική πρωτοκαθεδρία της Δύσης οφείλεται στον ιμπεριαλισμό και στην αποικιοκράτια, μας λέει η αντικαπιταλιστική και woke Αριστερά. Είναι όμως πράγματι έτσι; Γράφει ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Kristian Niemietz :

«Πόσο σημαντικές ήταν οι αποικιακές αυτοκρατορίες για την οικονομική ανάπτυξη της Βρετανίας και των άλλων δυτικών χωρών;

Αυτό είναι το ερώτημα που προσπαθώ να απαντήσω στο νέο μου βιβλίο “Imperial Measurement. A Cost-Benefit Analysis of Western Colonialism”. Η σύντομη απάντηση είναι: ...πολύ πιθανόν καθόλου.

Δεν είμαι ο πρώτος που το λέει αυτό: απλώς ανακαλύπτω ξανά μια πολύ παλιά παράδοση φιλελεύθερου αντι-ιμπεριαλισμού. Ήδη τον 18ο και τον 19ο αιώνα, ορισμένοι εξέχοντες στοχαστές πίστευαν ότι η Αυτοκρατορία θα αποτύγχανε σε ένα βασικό τεστ κόστους-οφέλους. Ο Άνταμ Σμιθ υποστήριξε το 1776 ότι "η Μεγάλη Βρετανία δεν αποκομίζει παρά ζημιές από την κυριαρχία που ασκεί στις αποικίες της" και το 1835, ο Ρίτσαρντ Κόμπντεν περιέγραψε τις αποικίες ως "σοβαρό βάρος για τους ανθρώπους αυτών των βασιλείων", καθώς και "τo δαπανηρό αξεσουάρ μιας αριστοκρατικής κυβέρνησης".

Πιο συγκεκριμένα, οι φιλελεύθεροι αντι-ιμπεριαλιστές στην παράδοση των Σμιθ και Κόμπντεν πίστευαν ότι οι πρόσθετες στρατιωτικές δαπάνες που απαιτούνταν για τη διατήρηση της Αυτοκρατορίας υπερέβαιναν τα κέρδη από το αυτοκρατορικό εμπόριο και ότι αυτά τα κέρδη δεν εξαρτιόνταν ούτως ή άλλως από την ύπαρξη της Αυτοκρατορίας. Ελλείψει αυτοκρατορίας, το ελεύθερο ή σε κάποιο βαθμό ελεύθερο εμπόριο μεταξύ κυρίαρχων εθνών θα αντικαθιστούσε τις εξαναγκαστικές ιμπεριαλιστικές εμπορικές σχέσεις.

Με το πλεονέκτημα της εκ των υστέρων γνώσης, την πρόσβαση σε καλύτερα δεδομένα και την ικανότητα να βασιστώ στην ακαδημαϊκή έρευνα που έχει γίνει έκτοτε, επανεξετάζω αυτά τα παλιά επιχειρήματα και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι πρώτοι επικριτές της Αυτοκρατορίας ήταν σε γενικές γραμμές σωστοί. Η υπεράσπιση, η διατήρηση και η διαχείριση των αυτοκρατοριών είναι πραγματικά ακριβή. Για τη δημιουργία εμπορικών δεσμών, οι αυτοκρατορίες δεν είναι ούτε απαραίτητες ούτε επαρκείς. Πιο πρόσφατες εμπειρικές μελέτες δείχνουν ότι οι αυτοκρατορίες πράγματι εμβάθυναν τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των συστατικών τους μερών, επομένως η άποψη των Σμιθ και Κόμπντεν ότι η Βρετανία θα μπορούσε να συναλλάσσεται με παρόμοιους όρους χωρίς μια αυτοκρατορία μπορεί να ήταν κάπως αισιόδοξη. Αλλά αυτές οι μελέτες διαπιστώνουν επίσης ότι οι αυτοκρατορίες δεν ήταν ο μοναδικός παράγοντας. Η Βρετανία συναλλάσσοταν με πολλές περιοχές που ποτέ δεν αποίκισε, και τουλάχιστον ένα μέρος του εμπορίου μεταξύ της Βρετανίας και, ας πούμε, της Ινδίας θα είχε πραγματοποιηθεί ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν η Ινδία δεν ήταν ποτέ βρετανική αποικία.

Σε κάθε περίπτωση, το εξωτερικό εμπόριο και οι επενδύσεις δεν ήταν τόσο σημαντικές για τη βρετανική οικονομία τότε όσο είναι τώρα. Δεν θα μπορούσαν να ήταν. Οι τεχνολογίες που στηρίζουν τους σύγχρονους όγκους εμπορίου, όπως η ναυτιλία με εμπορευματοκιβώτια, εφευρέθηκαν μόλις το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Πριν από τότε, το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας ήταν εγχώριο, και ενώ το εμπόριο προφανώς είχε σημασία, οι πιο σημαντικοί εμπορικοί εταίροι της Βρετανίας ήταν άλλες βιομηχανοποιημένες δυτικές οικονομίες, όχι οι αποικίες».

Εδώ συνδεση

Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Eίχα πολλούς μήνες να μπω στη σελίδα των αγαπημένων μας "Eλληνικών Hoaxes" ( για το αλησμόνητο δικαστικό στραπάτσο που έπαθαν όταν αποφάσισαν να μου κάνουν αγωγή, διαβάστε εδώ. Έριξα, λοιπόν, μια ματιά τις προάλλες και διαπίστωσα πως τίποτε δεν είχε αλλάξει σε αυτόν τον μαγικό κόσμο : ακολουθώντας το παράδειγμα των περισσότερων fact checkers διεθνώς, τα «Eλληνικά Hoaxes» εξακολουθούν να παρουσιάζουν ως "μοναδική αλήθεια" τη δική τους υποκειμενική άποψη, που διαμορφώνεται από την left-liberal ιδεολογία τους και ως «fake news» κάθε άποψη που δεν τους αρέσει με προφανή στόχο να την εξοβελίσουν από το δημόσιο διάλογο. Και όλα αυτά ενώ είναι κρυμμένοι πίσω από την προβιά του "αντικειμενικού και αμερόληπτου διασταυρωτή ειδήσεων".

Ένα τρανταχτό παράδειγμα από τα τελευταία άρθρα τους : με αφορμή την ιστορία ενός παιδιού με δυσφορία φύλου που άρχισε να παίρνει αναστολείς εφηβείας από την ηλικία των 11 ετών, τα "Eλληνικά Hoaxes" μας λένε, με απόλυτη σιγουριά, ότι υπάρχει επιστημονική συναίνεση γι΄αυτό το ζήτημα και ότι οι αναστολείς εφηβείας είναι ασφαλείς ακόμη και για 11χρονα παιδιά , ότι η χρήση τους έχει πολλαπλά οφέλη στην ψυχική και πνευματική τους υγεία και ότι η επίδραση στο σώμα τους είναι αναστρέψιμη. Να σημειώσουμε εδώ ότι η συγγραφέας του άρθρου που μας παρουσιάζει αυτή τη ειδυλλιακή εικόνα για τους αναστολείς εφηβείας -και μάλιστα μας την πλασάρει σαν την απόλυτη αλήθεια που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση- δεν έχει κάποιο ιατρικό background αλλά είναι απόφοιτος... φιλολογίας. Τόσος σεβασμό στην επιστήμη από τους "άριστους" των "Ελληνικών Hoaxes"!

Όμως, τo άρθρο των Hoaxes βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε πηγές από αμερικάνικες ιατρικές οργανώσεις που δυστυχώς έχουν αλωθεί από την woke ιδεολογία. Η συγγραφέας δεν μπήκε καν στον κόπο να εξετάσει τι συμβαίνει στη δικιά μας ήπειρο. Στην Ευρώπη, λοιπόν, όπου η κατάσταση είναι πιο ισορροπημένη και όπου η ιδεολογία δεν έχει εισχωρήσει σε τέτοιο βαθμό ακόμη και σε τομείς όπως η ιατρική, η εικόνα είναι αρκετά διαφορετική. Πρώτα απ' όλα, οι ειδικοί και οι υγειονομικές αρχές των ευρωπαϊκών χωρών αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχει επιστημονική συναίνεση ως προς τη χρήση φαρμακευτικών και χειρουργικών επεμβάσεων σε ανήλικους με δυσφορία φύλου. Μελέτες που έχουν διεξαχθεί στην Ευρώπη δείχνουν ότι τα αποτελέσματα τέτοιων επεμβάσεων σε παιδιά και εφήβους είναι από αβέβαια έως αρνητικά και ότι πρέπει να διεξαχθούν και άλλες έρευνες πριν καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα. Γι' αυτό τον λόγο,τα τελευταία χρόνια μια σειρά από χώρες όπως η Noρβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Βρετανία και η Ολλανδία, έχουν υιοθετήσει σαφώς πιο αυστηρά κριτήρια για την χρήση αναστολέων εφηβείας και προκρίνουν μια αντιμετώπιση που θα βασίζεται περισσότερο στην ψυχολογική στήριξη παρά σε φαρμακευτικές επεμβάσεις. ( διαβάστε σχετικά εδώ, εδώ και εδώ)

Και όμως για ένα τόσο σοβαρό θέμα που ακόμη διχάζει την επιστημονική κοινότητα, τα "Ελληνικά Ηoaxes", ανεύθυνα και ελαφρά την καρδία και χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας και αμεροληψίας, πήραν την μία άποψη και μας την παρουσίασαν σαν "θέσφατο" γιατί αυτό εξυπηρετεί την woke ιδεολογική τους ατζέντα. Και αν σε κάποιες άλλες περιπτώσεις , η προκλητική μονομέρεια τους μπορεί να βγάλει και γέλιο, σε ένα τέτοιο ζήτημα που αφορά τη σωματική και ψυχική υγεία μικρών παιδιών, η μονομέρεια τους μοιάζει εως και εγκληματική.

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Ενώ η εγχώρια ιστορική βιβλιογραφία βρίθει βιβλίων για το Κέντρο και την Αριστερά, για τη Δεξιά (και ειδικά για την προπολεμική) έχουν γραφτεί ελάχιστα πράγματα. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει ο Ιωάννης Δασκαρόλης με το νέο και εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του, "Μεταξάς εναντίον Τσαλδάρη : Η άγνωστη αντιβενιζελική σύγκρουση (1924-1928)" (Εκδόσεις Επίκεντρο)". Μέσα από τη σύγκρουση Μεταξά-Τσαλδάρη, ο Δασκαρόλης προχωρά σε μια ανατομία της Δεξιάς εκείνης της περιόδου, των κομματικών σχηματισμών της, των ηγετικών της μορφών αλλά και της ιδεολογίας της. Τα συμπεράσματά της ιστορικής του έρευνας πολλές φορές θα εκπλήξουν τον αναγνώστη. ( όπως πχ ότι εκείνα τα χρόνια, ο Μεταξάς ήταν ο μετριοπαθής που έστηνε γέφυρες με τους βενιζελικούς ενώ ο Παναγής Τσαλδάρης ήταν ο "αδιάλλακτος"). Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα βιβλίο απαραίτητο για όσους μελετούν την ιστορία του Εθνικού Διχασμού και του Μεσοπολέμου.

ΥΓ1 Θα ήθελα να σταθώ όμως και σε μια σειρά γεγονότων που αναδεικνύει ο Δασκαρόλης στο βιβλίο του. Οι θαυμαστές του Βενιζέλου ακόμη και σήμερα οδύρονται για τις βασιλικές παρεμβάσεις του 1915 που οδήγησαν στην αποπομπή της κυβέρνησης των Φιλελεύθερων (ο κάθε άλλο παρά φιλοβασιλικός ιστορικός Σπυρίδων Πλουμίδης θεωρεί, πάντως, ότι οι ενέργειες αυτές του Κωνσταντίνου βρίσκονταν εντός των αρμοδιοτήτων του Στέμματος), αλλά ξεχνούν να μας πουν για τον εξευτελισμό του Συντάγματος το 1928 από τον λατρεμένο τους Εθνάρχη.

Όταν εκείνη τη χρονιά, ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποφάσισε να κατέβει ξανά στον πολιτικό στίβο για να σώσει την Ελλάδα, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τον βενιζελικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας Παύλο Κουντουριώτη ο οποίος, ομολογουμένως, έκανε ο,τι μπορούσε για να διευκολύνει τα σχέδια του Κρητικού πολιτικού. Για αρχή, έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Βενιζέλο ο οποίος όχι μόνο δεν διέθετε την πλειοψηφία στη Βουλή αλλά και ο ίδιος δεν ήταν ούτε καν βουλευτής. Κατόπιν, προχώρησε σε διάλυση της Βουλής με προεδρικό διάταγμα, όταν στην πραγματικότητα αυτή η αρμοδιότητα δεν άνηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά στη Βουλή. Και το κερασάκι στην τούρτα : άλλαξε πραξικοπηματικά τον εκλογικό νόμο πάλι με προεδρικό διάταγμα και επέβαλε το πλειοψηφικό που ευνοούσε τον Βενιζέλο ( η αλλαγή θα έπρεπε να γίνει από τη Βουλή αλλά, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Βενιζέλος η παρούσα Βουλή ποτέ δεν θα ψήφιζε για εκλογικό νόμο το πλειοψηφικό...)

ΥΓ2 Παραλειπόμενο της εκλογικής μάχης του 1928, πάλι από το βιβλίο του Δασκαρόλη : στις συγκεντρώσεις του "Λαϊκού Κόμματος", το αντιβενιζελικό πλήθος φώναζε το σύνθημα : "Κάτω ο προικοθήρας!". Ως γνωστόν, ο Βενιζέλος είχε παντρευτεί πριν λίγα χρόνια με την βαθύπλουτη και όχι και τόσο ελκυστική Έλενα Σκυλίτση.

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

«O βιογράφος του Κέυνς, Ρόμπερτ Σιντέλσκι, ισχυρίζεται ότι ο Χάγιεκ "ήταν κυρίως μεγάλος στοχαστής παρά σπουδαίος οικονομολόγος". Αυτό αδικεί τον Χάγιεκ. Παρ' όλο που το βιβλίο "Η καθαρή θεωρία του κεφαλαίου" ήταν αποτυχία, τα γραπτά του Χάγιεκ πάνω στη νομισματική πολιτική, και ειδικότερα η κριτική του στη στόχευση του πληθωρισμού, παραμένουν επίκαιρες σήμερα. Στην περίοδο μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008, οι κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο μηδένισαν τα επιτόκια (και σε κάποια μέρη τα έριξαν κάτω από το μηδέν), προκειμένου να κρατήσουν τον πληθωρισμό κοντά στον στόχο που είχαν θέσει. Όμως, μεταξύ των απρόβλεπτων επιπτώσεων αυτής της υπερβολικά χαλαρής νομισματικής πολιτικής, ήταν η εμφάνιση πλήθους από φούσκες στις τιμές περιουσιακών στοιχείων, η υπερβολικά ριψοκίνδυνη συμπεριφορά των επενδυτών που αναζητούσαν τρόπους να ανακτήσουν το χαμένο τους εισόδημα, μια ανησυχητική αύξηση του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους, και η ευρεία κακή κατανομή του κεφαλαίου, είτε σε επενδυτικά φαντασιοκοπήματα στη Σίλικον Βάλεϊ είτε σε εταιρείες-"ζόμπι" χαμηλής απόδοσης κεφαλαίου. Τώρα που ανεβαίνουν τα επιτόκια, αυτές οι χρηματοπιστωτικές ατέλειες αποκαλύπτονται, και οι τραπεζίτες των κεντρικών τραπεζών δέχονται σοβαρή κριτική. Η οποιαδήποτε αναθεώρηση της σύγχρονης νομισματικής πολιτικής οφείλει να έχει ως αφετηρία της τη μελέτη του έργου του Χάγιεκ από τη δεκαετία του 1920.

Επιπλέον, η οικονομική και η πολιτική σκέψη του Χάγιεκ δεν μπορούν να διαχωριστούν. Ενώνονται μέσω της κοινής τους απόρριψης της εφαρμογής στις κοινωνικές επιστήμες, τεχνικών που αναπτύχθηκαν στις φυσικές επιστήμες. Ο Χάγιεκ κατακεραύνωσε τη νοοτροπία των επιστημόνων και των νομοθετών, οι οποίοι, σκεπτόμενοι ως μηχανικοί, οδηγούνται να προσυπογράψουν τον κεντρικό σχεδιασμό... (Ο Χάγιεκ) απεχθανόταν τη χρήση παραδοχών -όπως η ισορροπία, ο τέλειος ανταγωνισμός και οι ορθολογικές προσδοκίες- που καθιστούν τα οικονομικά δεκτικά στη μαθηματική μοντελοποίηση, αλλά βρίσκονται πολύ μακριά από τον πραγματικό κόσμο».

( Απόσπασμα από άρθρο του Έντουαρντ Τσάνσελορ που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του "Athens Review of Books" στο πλαίσιο αφιερώματός στον Φρίντριχ Χάγιεκ. Στην φωτογραφία, ο Χάγιεκ διδάσκει στο London School of Economics το 1948. )

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Όχι, αυτό το πράγμα δεν είναι φιλελευθερισμός. Πούρος σοσιαλισμός είναι και οργουελική κοινωνική μηχανική.

[ Τα γράφει ωραία φίλος σε ανάρτησή στο fb του πριν λίγες μέρες :

«...μια από τις συντάκτριες του επίμαχου νομοσχεδίου για τον γάμο ομοφυλοφίλων με άρθρο της το 2015 σαφώς και ορθώς επισημαίνει την φιλοσοφική διάσταση αυτών που προωθούν τον εν λόγω γάμο και αυτών που τον αρνούνται. Λέει λοιπόν: "Είναι τελικά η διαφορά ανάμεσα, αφενός, στην πρόοδο και τον πολιτικό φιλελευθερισμό, που θέτει την ισότητα στην απόλαυση των δικαιωμάτων και την αναγνώριση της διαφοράς ως αρχές νομοθετικής πολιτικής, και αφετέρου, στη συντήρηση και σ’ έναν στενά νοούμενο κοινοτισμό, που ανθίσταται στην αλλαγή των κατεστημένων κοινωνικών θεσμών σε βάρος της αυτονομίας και της ίσης ελευθερίας των ατόμων. Στην πρώτη περίπτωση και μέσα από μια βουλησιαρχική σύλληψη της πολιτικής που μετατρέπεται σε δίκαιο, το τελευταίο επιφέρει κοινωνικές αλλαγές προς την επιλεγμένη κατεύθυνση και επιβεβαιώνει την κυριαρχία της πολιτικής και της ιδεολογίας. Στη δεύτερη, το δίκαιο παραμένει εγκλωβισμένο στις κοινωνικές δομές και απλώς τις παρακολουθεί και τις επιβεβαιώνει. Η αντίθεση ανάμεσα στις δύο στάσεις είναι βαθιά πολιτική και φιλοσοφική, στηρίζεται όμως στην περίπτωση που μας απασχολεί εδώ σε μια ηθική αντίληψη που αφορά την αποδοχή ή μη του άλλου ως διαφορετικού, αυτόνομου, ίσου και ελεύθερου υποκειμένου."

Πραγματικά δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα την διαφορά των δύο αντιλήψεων. Από την μια η βουλησιαρχική αντίληψη, που δεν έχει φυσικά καμία σχέση με τον κλασικό φιλελευθερισμό, αφού θεωρεί πως ο ρόλος του κράτους είναι να ρυθμίζει την κοινωνική ζωή προς μιαν "επιλεγμένη κατεύθυνση". Κι από την άλλη η κλασική φιλελεύθερη (και γι' αυτό συντηρητική) αντίληψη που θεωρεί πως το κράτος απλώς "παρακολουθεί και επιβεβαιώνει" την κοινωνική πραγματικότητα, όπως μας παραδίδεται αφ' ενός από τα φυσικά δικαιώματα κι αφετέρου από την παραδομένη ιστορική εμπειρία ενός λαού και μιας κοινότητας.

Η πρώτη αντίληψη είναι η σοσιαλιστική και η δεύτερη η φιλελεύθερη. Όλα τ' άλλα περί δικαιωμάτων του διαφορετικού και της ισότητας είναι προκάλυμμα που καλύπτει τον βαθιά επεμβατικό ρόλο του κράτους στην ατομική και κοινωνική ζωή. Όπως σωστά η συγγραφέας αναφέρει στην αρχή του άρθρου η οικογένεια και ο γάμος προϋπάρχουν των Συνταγματικών και νομοθετικών ρυθμίσεων. Εκεί θα έπρεπε να σταματάει. Όλα τ' άλλα είναι βουλησιαρχία και σοσιαλισμός.»]

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

"Την τελευταία δεκαετία περίπου, στους ακροδεξιούς αμερικανικούς κύκλους έχουν κυριαρχήσει διάφορες παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας, με πιο δημοφιλή αυτή του QAnon, η οποία, πολύ συνοπτικά, διατείνεται ότι κυκλώματα του "βαθέος κράτους" εκμεταλλεύονται παιδιά για ίδιους σκοτεινούς σκοπούς. Χωρίς να δηλώνεται ανοιχτά και με το άλλοθι της εξιστόρησης πραγματικών γεγονότων, η παραπάνω θεωρία διαπερνά το εν λόγω περιπετειώδες θρίλερ, κεντρικός ήρωας του οποίου είναι ένας Αμερικανός πράκτορας που αποφασίζει να φτάσει στα άκρα για να σώσει τα θύματα ενός διεθνούς κυκλώματος σωματεμπορίας ανηλίκων. Ο αντικειμενικά αγαθός σκοπός της προστασίας των παιδιών αποτελεί τη δικαιολογία για να χρησιμοποιηθεί ένα νοσηρό έγκλημα ως βάση ενός χυδαία συντηρητικού και τραβηγμένου από τα μαλλιά αφηγήματος, με αποκλειστική αποστολή την ικανοποίηση κωμικοτραγικών εθνικιστικών φαντασιώσεων." ( https://www.athinorama.gr/.../3025040-i-melodia-tis.../ )

Και κάπου εδώ τελειώνει η κινηματογραφική (το τονίζω αυτό) κριτική του "Αθηνοράματος" για την ταινία. Μπορεί να μην διαβάσατε ούτε μια λέξη για τις καλλιτεχνικές αρετές ή τις καλλιτεχνικές αδυναμίες της ταινίας, μπορεί να μην διαβάσατε ούτε μια λέξη για τις ερμηνείες των ηθοποιών ή την σκηνοθεσία αλλά διαβάσατε ένα φλογερό πολιτικό λογύδριο του ανθρώπου που υποτίθεται ότι πληρώνεται από το "Αθηνόραμα" για να κρίνει ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ μια ταινία. Με λίγα λόγια, ο κριτικός βάζει μηδέν αστεράκια στη "Μελωδία της Ελευθερίας", όχι επειδή την βρήκε αδύναμη κινηματογραφικά (δεν ασχολείται καν με το θέμα) αλλά μόνο και μόνο επειδή δεν την γουστάρει ιδεολογικά.

Βλέπετε, στις μέρες μας δεν έχουμε γεμίσει μόνο από ταινίες και τηλεοπτικές σειρές που προωθούν το προοδευτικό αφήγημα, αλλά έχουμε γεμίσει και από κριτικούς κινηματογράφου που αντί να κάνουν τη δουλειά τους προτιμούν να μας κάνουν προοδευτική ιδεολογική κατήχηση.

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

H δημοσιογράφος του "Economist", Ηelen Joyce, στο τελευταίο της βιβλίο "Trans : When Ideology Meets Reality" εξηγεί γιατί η εποχή των υπολογιστών ευνόησε τη διάδοση της τρανς ιδεολογίας και ιχνηλατεί τη σχέση της τελευταίας με το δυστοπικό κίνημα του "διανθρωπισμού" (transhumanism) :

«Όταν κυκλοφόρησε η ταινία "Matrix"... οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν –και πολλοί ακόμα πιστεύουν– ότι η τρανς ταυτότητα σήμαινε "τρανσεξουαλικότητα" : μια τόσο βαθιά ενόχληση με το ίδιο σου το σώμα και μια τόσο ισχυρή ταύτιση με το αντίθετο φύλο που μόνο μια χειρουργική επέμβαση για την αναμόρφωση του σώματος στο μέτρο του δυνατού θα μπορούσε να φέρει μια κάποια γαλήνη...

Η ιδέα μιας τρανς γυναίκας που δεν έχει πάρει ορμόνες και δεν έχει κάνει χειρουργική επέμβαση – δηλαδή κάποιος που διατηρεί ένα φυσιολογικό ανδρικό σώμα αλλά καταλαβαίνει τον εαυτό του ως "γυναίκα" επειδή αυτή είναι η "ταυτότητα φύλου" του και περιμένει από όλους να συμφωνήσουν – θα είχε φανεί ανόητη σχεδόν στους πάντες (θυμηθείτε ότι στην ταινία αυτός είναι ο τύπος ατόμου που αντιπροσωπεύει ο Kid, ο οποίος ξυπνά από το Matrix χωρίς τη βοήθεια ενός κόκκινου χαπιού.) Και όμως, σε δύο δεκαετίες από την κυκλοφορία της ταινίας, αυτό ακριβώς η έννοια της τρανς ταυτότητας έχει κατακτήσει την ιατρική, το δίκαιο, τη δημόσια πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης.

Αυτό σίγουρα δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς το διαδίκτυο, όχι μόνο επειδή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επέτρεψαν τη διάδοσή του, αλλά επίσης επειδή πολλοί άνθρωποι πλέον περνούν περισσότερο χρόνο σε εικονικούς κόσμους παρά στον πραγματικό. Κάποιος που σπάνια ασχολείται με τη φύση ή που σπάνια ασκείται σωματικά θα έχει μια προδιάθεση για σωματική άρνηση. Και αν αφιερώνεις πολύ χρόνο παίζοντας παιχνίδια στον υπολογιστή, θα έχεις συνηθίσει να ταυτίζεσαι με άβαταρ που μπορούν να αλλοιωθούν από ένα καπρίτσιο της στιγμής.

Θα έχεις επίσης προδιάθεση να πιστεύεις ότι το μυαλό είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή. Στο βιβλίο του το 2015, "In Our Own Image", ο ειδικός σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης Γιώργος Ζαρκαδάκης εξετάζει τις μεταφορές που χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την ιστορία για να εξηγήσουν την άνθρωπινη νοημοσύνη. Στα αρχαία ιερά κείμενα, οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν από πηλό, στον οποίο ο Θεός έδωσε ψυχή με την πνοή του. Στο τρίτο αιώνα π.Χ., η υδραυλική μηχανική ενέπνευσε την έννοια της ρευστής "διάθεσης" που προκαλεί κακή υγεία όταν βγαίνει εκτός ισορροπίας. Toν 16ο αιώνα , η ανακάλυψη του ρολογιού υπέδειξε στον Ντεκάρτ και σε άλλους ότι τα ανθρώπινα σώματα ήταν πολύπλοκα αυτόματα. Από το 1700, η ​​χημεία και ο ηλεκτρισμός οδήγησαν σε νέες μεταφορές – σκεφτείτε το τέρας του Φρανκεστάιν που ζωντάνεψε από έναν κεραυνό. Ο Χέρμαν φον Χέλμχολτζ συνέκρινε τα εγκεφαλικά σήματα με τα τηλεγραφικά μηνύματα.

Στην εποχή των υπολογιστών, φανταζόμαστε το μυαλό σαν λογισμικό που κυλάει στο hardware του εγκεφάλου. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι αυτή η ιδέα ασκεί μια ενστικτώδη έλξη σε όσους πιστεύουν ότι ο αληθινός εαυτός μας μπορεί να βρίσκεται σε λάθος σώμα. Η τρανς γυναίκα Martine Rothblatt, μια δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας βιοτεχνολογίας και συγγραφέας του "From Transgender to Transhuman: A Manifesto on the Freedom of Form", το πηγαίνει ακόμη πιο πέρα, υποστηρίζοντας ότι ο διανθρωπισμός ("transhumanism"), ένα ευρύ κίνημα που επιδιώκει να νικήσει τον θάνατο, είναι μια φυσική προέκταση της ιδεολογίας των έμφυλων ταυτοτήτων.

Οι διανθρωπιστές οραματίζονται μια ποικιλία από μονοπάτια προς έναν μετα-ανθρώπινο μέλλον, συμπεριλαμβανομένης της αναβάθμισης σωμάτων και μυαλών με ολοένα και πιο εξελιγμένα πρόσθετα, χρησιμοποιώντας νανορομπότ για να κρατήσουν μακριά τις αρρώστιες και τα γηρατειά, συγχωνεύοντας την ανθρώπινη με την τεχνητή νοημοσύνη, χρησιμοποιώντας γονιδιακές θεραπείες για την επιτάχυνση της εξέλιξης αλλά και κρυονική (παγώνοντας τα κεφάλια τη στιγμή του θανάτου με την προσδοκία μελλοντικής αναβίωσης). "Μπορούμε φυσικά να αναπαράγουμε τα σώματά μας μέσω της σεξουαλικής επαφής (ή της εξωσωματικής γονιμοποίησης)", έγραψε η Rothblatt στο 2010. "Αλλά σύντομα θα μπορούμε επίσης να ικανοποιήσουμε αυτή την παρόρμηση για αναπαραγωγή αντιγράφοντας απλά το μυαλό μας σε λογισμικό."»

-Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Υπό αυτό το πρίσμα οι εκλογές του Μαϊου δεν θα και είναι τόσο κατακλυσμικές. Οι εκλογές του Μαΐου είναι τυπικές. Είναι όπως οι εκλογές στην Σοβιετική Ένωση. Οι ψηφοφόροι προσποιούνται ότι η ψήφος τους έχει συνέπειες. Η πολιτική τάξη προσποιείται ότι στην «νέα» σύνθεσή θα εκφράσει αυτές τις συνέπειες.

Η ουσία είναι ότι τουλάχιστον τα δύο μεγαλύτερα κόμματα συμφωνούν σχεδόν σε όλα. Συμφωνούν στο ότι οι Ελλάδα πρέπει να κυβερνάται από μια κλίκα γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες. Συμφωνούν στα ανοιχτά σύνορα και στην αναγκαιότητα η Ελλάδα να αλλάξει πληθυσμιακά. Συμφωνούν στην ατζέντα των «ακτιβιστών» ΛΟΑΤΚΙ.

Το 2023 ο μέσος Έλληνας δουλεύει από την 1^η Ιανουαρίου μέχρι τις 20 Ιουλίου για να πληρώνει τις δαπάνες και ελλείματα του δημοσίου. Αλλά τα καθεστωτικά κόμματα δεν συμφωνούν μόνο στο ότι πρέπει να είσαι ο είλωτας τους. Τώρα το μεγάλο κράτος προχωρά ακόμα παραπέρα, κρατικοποιώντας όλα και μεγαλύτερα μέρη της ιδιωτικής ζωής των πολιτών. Όλο και περισσότερο θέλουν να ελέγχουν τι διαβάζεις, τι ακούς, τι βλέπεις, τι σκέφτεσαι. Και όπως είδαμε τελευταία, θέλουν να αποφασίζουν και τι ψηφίζεις. Και σε αυτό θέμα οι διαφωνίες είναι για τις τακτικές και όχι διαφωνίες επί της αρχής.

Θέλουν οι εκλογές να είναι μια τυπική διαδικασία χωρίς να φαίνεται ότι όλες οι καθεστωτικές επιλογές την μετατρέπουν σε μια τυπική διαδικασία. Έτσι, για να έχεις την ψευδαίσθηση ότι δήθεν επιλέγεις, κάνουν όλο και μεγαλύτερους καυγάδες για όλο και μικρότερες διαφορές. Τις προάλλες τίτλος σε εφημερίδα ήταν: Η κατάρα του 15’ που στοιχειώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Λες και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβέρνησε για μια τετραετία εφαρμόζοντας τις εντολές των Βρυξελλών στο ακέραιο. Εξάλλου, η εναλλακτική του ΣΥΡΙΖΑ το 15’ ήταν μνημόνιο από… Ρωσία και Ιράν.  

 Η εφημερίδα το 2023 ανακαλεί τις κοκορομαχίες του 15’ προκειμένου να αναβιώσει στους αναγνώστες την αίσθηση ότι συμμετέχουν σε μια εκλογική διαδικασία με ξεκάθαρες επιλογές. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ  το 15’ είχε μια ηγεσία ηλίθιων αντισυστημικών, αλλά μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης αποδείχτηκαν απλά ηλίθιοι. Και το απλά ηλίθιοι δεν φοβίζει κανένα καθεστώς.

Το ίδιο ισχύει και για τους απλά ηλίθιους ψηφοφόρους.

title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen></iframe>

The global market for gaming (smartphone, console, P.C., tablets, etc.) in 2021 was estimated to be around $174 billion. By contrast, in 2019, before the pandemic, the global entertainment market, including anything from movie theater tickets to streaming services totaled $101 billion. Gaming is bigger than your Netflix, your HBO Max, and your local movie theater. And if not all of us are cognizant of that reality yet, it is only because our news media are part of that legacy ecosystem of Boomer tastes and proclivities, left behind in the dust of gaming and other new modes of amusement.

Microsoft has noticed. And the Federal Trade Commission has noticed as well. In December, the commission sued to block the acquisition of Activision by Microsoft. The agency “alleges that [the] maker of Xbox would gain control of top video game franchises, enabling it to harm competition in high-performance gaming consoles and subscription services by denying or degrading rivals’ access to its popular content.”

As a mega conglomerate with antitrust priors and a huge appetite, Microsoft has sent its own Mr. Smith to Washington, D.C. Last April, a Wall Street Journal piece, glorifying Microsoft President Brad Smith’s influence in the city, christened the company “Washington’s favorite tech giant.”  Microsoft has come a long way since the late ’90s, when it was the leading target of antitrust authorities. Back then, Microsoft had attempted to use the near-monopoly status of its operating system in computers to establish another monopoly in the internet browser segment.  

Microsoft today has set up shop in D.C. and has been ruthlessly working Washington’s political class and bureaucracy. When the Economist tried to delve into the financials of big tech, it “rifled through court documents, internal emails, analyst notes and leaked files about Alphabet, Amazon, Apple and Meta.” In the case of Microsoft it couldn’t get much information, though. As the Economist noted, “Microsoft has managed to avoid antitrust scrutiny this time around, so secret information about its finances is scarcer.”

Decades of investment Microsoft has made in Washington are expected to pay off as it pushes through the acquisition of Activision Blizzard, ranked number five in video games globally—Microsoft is number two—for nearly$69 billion. For most people, such a purchase has not even registered as an event. While the acquisition of Twitter by Elon Musk gathered a lot of attention, the Activision deal has occupied comparatively limited attention in the business press.

If the courts are unwilling to do anything, perhaps the new Republican House could do something. But last month, Republican Representative Ken Buck of Colorado was on the Tucker Carlson show. “I am sorry to say there are members of your party who looked the other way or actively defended [Big Tech],” Carlson noted. “We have an uphill battle with our Republican colleagues,” was part of Ken Buck’s reply. “These four giants, Amazon, Apple, Facebook, and Google, spent an over $150 million in a two-year period in races around the country, as well as buying off think-tanks on the right and the left in Washington D.C. “

As I was listening to the congressman, I revisited the Wall Street Journal report. The abovementioned Mr. Smith of Microsoft “has cultivated a relationship with Mr. Buck for years—grabbing breakfast with him soon after the Coloradan was first elected to the House in 2014.” Shortly after the announcement of the Microsoft deal to buy Activision last January, Congressman Buck went on Twitter, where he declared that “This acquisition still has to go through a legal review by the Federal Trade Commission and the Department of Justice, but the assurances I've received from Microsoft are encouraging,” adding that Microsoft said it would “emphasize access to gaming titles and competition in the marketplace."

Microsoft bulldozed its way into the gaming market. In 2001, it introduced the Xbox. It has spent billions trying to topple Sony’s PlayStation as the premier gaming console. When the Xbox was introduced, Microsoft lostsomewhere between $5 to $7 billion. Even now, Microsoft is losing between $100 to $200 for every console that it sells. By contrast, Sony is covering the costs of the console and then some on each sale. Microsoft is burning a colossal amount of money, and it is hard to see how it will ever get a respectable return on those investments without extracting onerous terms from whatever game publishers remain independent or substantial sums from its customers when opportune moments arrive. Of course, that seems to be the point.

One may be inclined to compare Microsoft and Sony as gaming console companies and game publishers. But focusing on those terms might obscure important aspects of the story. It is an important element of the case that Sony is a $114 billion company, while Microsoft is a $1.9 trillion company. The other extremely profitable ventures of Microsoft have not only subsidized its gaming blitzkrieg, but have a direct connection to its gaming business and its future. Microsoft controls 75 percent of the desktop operating system market. Microsoft also owns Azure, which, along with Amazon Web Services, dominates the cloud market. Those two oligopolistic platforms, desktop OS and the cloud, are extremely important in giving huge competitive advantages to the gaming side of Microsoft.

One of the most ignored features of how Big Tech operates is how monopolistic and oligopolistic positions and profits in one industry are used to establish, or more precisely, crash competitors—and thus, in the long run, customers—in another industry. Microsoft’s duopoly profits in its Azure cloud business, or in Windows and the Office products, fund its game business. In international trade, when foreign countries and competitors try to crash domestic producers by being willing to offer below-cost products, governments are expected to and often do take measures to protect a healthy functioning market. We are cognizant of the long-term game that is being played and its consequences internationally. Somehow, we are often blind when “domestic” oligopolistic conglomerates effect similar practices.

Bobby Kotick, CEO of Activision, is reported to have said that the “proliferation of platforms and new forms of distribution had made it difficult even for companies as big as his to keep pace with the technology requirements of today’s gaming market.” Activision is one of the largest game publishers in the world, its revenues are over $7 billion a year. The rapid concentration that is taking effect in the gaming industry won’t make things any better for the remaining independent publishers and game customers in general.

Gamers have already begun to complain about the decline in creativity in what are called AAA gaming titles, the “high-budget, high-profile games that are typically produced and distributed by large, well-known publishers.” Microsoft, a company known for its anti-creative ethos and a general commitment to mediocrity, will be anything but a force for innovation and progress in the sector. If the Activision purchase goes through, gamers can expect more lackluster, cash grabbing, and woke-approved titles.

The American Conservative 2/13/2023

title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen></iframe>

title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

Στην Ελλάδα αντιθέτως βλέπουμε να έρχονται στην επιφάνεια απόψεις που κρύβουν την ουσία του θέματος. Ισχυρισμών δηλ. που ταυτίζουν τον δυτικό τρόπο ζωής και πολιτισμό με την ενθάρρυνση κινήσεων που πολεμούν την πατροπαράδοτη δυτική ανοχή του «άλλου», την ισότητα των φύλων, τις αξίες της έλλειψης φανατισμού κι ανεξιθρησκείας και της απαλλαγής της καθημερινής ζωής από τη θρησκευτική μισαλλοδοξία και των διώξεων κάθε αλλόθρησκου. Γιατί τι άλλο είναι η αποθέωση της μετανάστευσης προς την Ευρώπη ανθρώπων που περιφρονούν τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, που ορκίζονται πίστη και «υποταγή» σε ένα δόγμα που περιφρονεί τη λαϊκή κυριαρχία κι ευαγγελίζεται την ισοπέδωσή της και που δεν διστάζουν να υιοθετήσουν ή έστω να ανεχθούν πράξεις βίας κατά εκείνων που δεν ασπάζονται την ίδια θρησκεία ή το ίδιο δόγμα με αυτούς;

Ο έλληνας αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιος για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, σχετικά πρόσφατα εξαπέλυσε μια ανεπανάληπτη λατρευτική πρόσκληση προς μουσουλμάνους μετανάστες, διανθίζοντάς την μάλιστα με αντίστοιχα σχόλιά του στα αραβικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αγνοώντας ίσως πως το ακροατήριό του δεν καταλαβαίνει μόνο αραβικά, απέτυχε να επικοινωνήσει και σε ουρντού, δάρδικα, φαρσί, ορόμο κ.λπ. Ο αντιπρόεδρος επέμεινε πως «η μετανάστευση αποτελεί μέρος του DNΑ της Ευρώπης και αναπόσπαστο μέρος του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής» και πως οι ευρωπαϊκές αξίες περιλαμβάνουν τη φιλοξενία, τη διαφορετικότητα και την αποδοχή του διαφορετικού. Λησμόνησε βέβαια να επισημάνει πως τις αρχές αυτές οφείλουν να υιοθετήσουν και όλοι οι νεοφερμένοι από άλλες κουλτούρες και αξίες. Η Ευρώπη δεν είναι αρένα όπου θα δοθεί μάχη για το ποιανού οι αξίες τελικά θα επικρατήσουν. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ένας και παλιός. Δεν ταυτίζεται με το Ισλάμ. Το ερώτημα είναι πώς η Ελλάδα διάλεξε ένα τέτοιο πρόσωπο να την εκπροσωπεί στην ΕΕ.

Υπάρχει όμως και μια τραγική μάλλον παρανόηση. Η θετικότατη αποδοχή προσφύγων από την Ουκρανία έχει από πολλές πλευρές επιχειρηθεί να παρουσιασθεί σε αντιπαράθεση με τη γενική επιφυλακτική στάση απέναντι σε μετανάστες πιστούς στο Ισλάμ, σαν ένδειξη ρατσισμού και μη αποδοχής της διαφορετικότητας. Είναι ακατανόητο να συσκοτίζεται η πραγματική διαφορά. Οι Ουκρανοί είναι πραγματικοί πρόσφυγες που διαφεύγουν – γέροι, γυναίκες, παιδιά – από έναν πραγματικό πόλεμο. Οι νεότεροι μένουν πίσω για να πολεμήσουν για την πατρίδα τους. Οι μουσουλμάνοι είναι κατά κύριο λόγο νέοι, φανατικοί του Αλλάχ, που ψάχνουν για καλύτερες συνθήκες ζωής και, σύμφωνα με το Κοράνι, για να αποικήσουν χριστιανικές κοινωνίες. Και κουβαλούν διαφορετικά «πιστεύω», συνήθειες κι αξίες ζωής. Χώρια από τους φανατικούς που κουβαλούν συγκεκριμένες υπονομευτικές ατζέντες. Ο ρατσισμός εδώ λειτουργεί ανάποδα. Για όσους βέβαια θέλουν να καταλάβουν…

TA NEA 17/5/2022

title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>

Πρώτα φτωχοποίηση μετά επιδόματα

#9

<iframe width="560" height="315" src="

title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>